Filmoteka

„Hardkor Disko”: znamy datę premiery

Debiut filmowy Krzysztofa Skoniecznego, reżysera i twórcy kultowych, wielokrotnie nagradzanych teledysków, laureata Gwarancji Kultury przyznawanych przez TVP Kultura. W roli głównej Marcin Kowalczyk, jeden z najciekawszych polskich aktorów młodego pokolenia, uhonorowany Nagrodą Aktorską Festiwalu Filmowego w Gdyni i Nagrodą im. Zbyszka Cybulskiego.

Współczesna, pełna kontrastów metropolia. Nowobogaccy rodzice i ich pochłonięte hedonizmem, żyjące chwilą dzieci, a wokół nich rzeczywistość, w której wzbiera gniew i napięcie bliskie eksplozji. W takiej scenerii poznajemy Marcina, młodego chłopaka, który zaraz po przyjeździe do miasta spotyka trochę młodszą od siebie Olę. Zafascynowana nim dziewczyna zaprasza go do swojego świata, w którym królują mocne używki, niekończące się imprezy artystycznej bohemy i nielegalne wyścigi samochodów. Marcin przyjechał jednak z głęboko skrywaną tajemnicą i dokładnym planem zemsty, o którym ani dziewczyna, ani jej najbliżsi nie mają pojęcia…

REŻYSER O FILMIE
„Hardkor” to określenie naszych czasów, które weszło do języka potocznego jako coś zaskakującego, brutalnego i bezwzględnego, a z drugiej strony atrakcyjnego i nęcącego niebezpieczeństwem. Zaś „disko” to coś z zeszłej epoki, to hasło pokolenia naszych rodziców, z którego bije specyficzna nostalgia.

W tej historii jak zewspółczesnej tragedii antycznej bogowie pozwolą na katharsis, ale happy endu nie będzie. „Hardkor Disko” to historia o rozpaczliwym poszukiwaniu tożsamości, o winie, zemście i karze, a także niemożliwej do spełnienia miłości. Film jest próbą portretu współczesnego młodego pokolenia.

Kluczowym twórczym założeniem był szeroko pojęty radykalizm obejmujący konstrukcję, dramaturgię, narrację wizualną, production design, pracę kamery i wydarzenia, które zostały przedstawione w filmie. Zależało mi na tym, żeby forma opierała się na kontrastach estetycznych i stylistycznych – opowiadanie obrazem/dialog, dynamiczny montaż/długie ujęcia, estetyzacja/paradokumentalny brud, linearność/inwersja i innych. Zdjęcia odbyły się w Berlinie, Warszawie i na terenie Mazowsza – łącząc te miejsca chciałem pokazać uniwersalną, kosmopolityczną metropolię, którą może być każde większe miasto na świecie, i skontrastować ją ze strefą natury. Miałem na myśli symboliczne miejsce, którym może być każde miasto na świecie, a w którym jak w soczewce odbija się globalna rzeczywistość. Priorytetem w doborze lokacji był przede wszystkim autentyzm związanych z nimi zdarzeń, a co za tym idzie próba sportretowania faktycznego pokoleniowego tła, stąd uchwycone w filmie elementy o charakterze paradokumentalnym.

Nadrzędną ideą „Hardkor Disko” jest niezależność. Zależało mi na takim jego kształcie, jaki sobie wymarzyłem - nie chciałem naginać się do ambicji i wyobrażeń kogoś innego. Wyprodukowałem go samodzielnie przy wsparciu mojego zespołu (głębokiOFF). Dzięki temu mogliśmy przekraczać granice i łamać utarte schematy. W dążeniu do celu najważniejsza była zajawka, czyli pasja tworzenia kina wśród wszystkich w jakikolwiek sposób zaangażowanych w to pospolite ruszenie. Cały czas spotykaliśmy się z przeszkodami i problemami, natomiast rozwiązywaliśmy je natychmiast albo szukaliśmy alternatyw - jeżeli czuliśmy opór materii, to słuchaliśmy tego, co podpowiadała nam rzeczywistość, a ta zawsze miała rację. Poza tym dostaliśmy huraganową energię od różnych ludzi, którzy hurtowo trzymali kciuki i nas wspierali.

Konstrukcja „Hardkor Disko” inspirowana jest tragedią antyczną – w filmie zauważalny jest podział na trzy akty przeplatane pieśniami chóru, a także prolog i exodos. Tematem filmu jest niemożliwa do spełnienia miłość, zaś jedną z głównych myśli i motywacją bohatera słowa „oddajcie nam to co nasze, oddajcie nam prawdę albo odbierzemy ją siłą, a wtedy zostaną zgliszcza”. Postać głównego bohatera to chodząca anarchia, którą zrodziła krzywda i niesprawiedliwość. To także alegoria rewolucji. Przyglądam się najprostszym regułom, jak starotestamentowe credo „oko za oko, ząb za ząb”. Upadek wszelkich wartości i dezorientacja moralna są bliskie. Może właśnie potrzeba vendetty oraz chęć pełnego oddania się miłości to główne motywacje działań współczesnego człowieka? Może to są dla niego dwa główne przykazania? Mam wrażenie, że w pokoleniu moich rodziców hierarchie wartości były bardziej stabilne, natomiast teraz dusza młodego człowieka jest bardziej zdezorientowana, błądzi w jednym wielkim kolażu wartości, filozofii i religii. Przymioty młodego pokolenia to hedonizm, agresja, autodestrukcja, konsumpcjonizm, czy nadwrażliwość. „Hardkor Disko” jest obserwacją i wypowiedzią na temat rzeczywistości, która otacza nas tu i teraz - jest próbą wiarygodnego przekazu o świecie, w którym wszelkie zasady zostały odrzucone i wszystko dryfuje w pustkę.